Η κλωστή

 

Αναμφίβολα η επικαιρότητα δεν μας έχει αφήσει… παραπονούμενους. Θέλετε τα όσα γίνονται μεταξύ ΗΠΑ - Ιράν και των υπόλοιπων χωρών στον Περσικό Κόλπο, θέλετε η αδηφάγος νοοτροπία πολιτικών στην Ελλάδα που με μαϊμού πτυχία λυμαίνονται το δημόσιο χρήμα; Η καθημερινότητά μας είναι γεμάτη εκπλήξεις και τις περισσότερες φορές από δυσάρεστες έως και εμμετικές συμπεριφορές. 

 

Ας βάλουμε όμως μια τελεία. Υπάρχει λόγος. 

 

Και φυσικά δεν αναφέρομαι στις υλιστικές και φανταχτερές, αλλά συνάμα άνευ ουσίας, ανάγκες μας. Αλλά στην πραγματική μας ανάγκη που δεν είναι άλλη από την Υγεία μας.

 

Ας αναρωτηθούμε λοιπόν: 

 

Πότε νοιαστήκαμε πραγματικά για τον εαυτό μας; 

 

Πότε γυρίσαμε το βλέμμα μας στις ανάγκες του ίδιου μας του εαυτού; 

 

Αλήθεια, πότε εκτιμήσαμε τελευταία φορά την ομορφιά ενός λουλουδιού που ανθίζει μπροστά στα μάτια μας, τη χαρά του να είσαι με έναν στενό φίλο, την ευχαρίστηση μιας συζήτησης με έναν άγνωστο που εμπλουτίζει τη ζωή σου. 

 

Πότε κάναμε ένα μικρό βήμα προς τα εμπρός και πότε ένα βαθύ πνευματικό ταξίδι σε πράγματα που μας χαλαρώνουν και αποτελούν ουσιαστική «τροφή» για την σκέψη μας. 

 

Πότε ήταν η τελευταία φορά που περπατήσαμε δίπλα στη θάλασσα ακόμη και μέσα στον χειμώνα βλέποντας τις ομορφιές του τόπου μας και πότε συνειδητοποιήσαμε, όπως έχει πει ο Όσκαρ Ουάιλντ, ότι «το να ζεις είναι το πιο σπάνιο πράγμα στον κόσμο», όταν «οι περισσότεροι άνθρωποι απλά υπάρχουν». 

 

Ναι η ζωή είναι υπέροχη, όμως κάποια στιγμή έρχεται η ώρα που αποφασίζουμε ή αναγκαζόμαστε να αποφασίσουμε πώς θα πορευτούμε τον υπόλοιπο χρόνο που μας απομένει.   

 

Και αυτή η στιγμή μοιάζει σαν μια κλωστή. Έτοιμη να σπάσει ή να μας δείξει τελικά ότι αυτό το νήμα που μας κρατάει στη ζωή θα γίνει ακόμη πιο γερό. 

 

Είναι η στιγμή που όταν τη ζήσουμε οφείλουμε να αλλάξουμε το τρόπο που σκεφτόμαστε και να καταλάβουμε ότι όχι μόνο δεν είμαστε άτρωτοι, αλλά τόσο εύθραστοι όσο μια κλωστή. 

 

Είναι η ίδια στιγμή πρέπει να σκεφτούμε ότι στις πιο σκοτεινές στιγμές μας πρέπει να μένουμε αγκιστρωμένοι στο φως. 

 

Είναι η ίδια στιγμή που οι άνθρωποι που είναι δίπλα μας και όσοι θα συναντήσουμε για πρώτη φορά, θα ενισχύσουν τη δίψα μας για μια πραγματική ζωή και θα μας κάνουν τελικά ακόμη πιο δυνατούς.

 

Για όλους μας αυτή η στιγμή θα έρθει. Νομοτελειακά. Και εκεί, οφείλουμε πάνω απ’ όλα στον εαυτό μας, να παραμένουμε όρθιοι, δυνατοί, γεμάτοι θετικές σκέψεις και περιτριγυρισμένοι με αυτούς τους λίγους που μας έχουν σημαδέψει και τους «κουβαλάμε» μέσα μας βαθιά. 

 

Άλλωστε η ζωή μας -είπε ο μέγας Καζαντζάκης- είναι «αστραπή... μα προλαβαίνουμε».

 

Ναι προλαβαίνουμε για αυτό μην την σπαταλάμε σε ανούσιες καθημερινές συνθήκες… Στην τοξικότητα και τον βούρκο που μας πλημμυρίζει… 

 

Αδράξτε τη στιγμή και ας γίνουμε Άνθρωποι πριν κοπεί η κλωστή. 

 

ΥΣ: Ένα ευχαριστώ στον γιατρό Αλέξανδρο Δελίδη.