Κατάλαβες;

Το δωμάτιο ήταν βυθισμένο σε μια πολυτελή, σχεδόν «εκκωφαντική» σιωπή. Πάνω στο βαρύ μοναστηριακό ξύλινο τραπέζι βρισκόταν ένας δερμάτινος φάκελος, μισάνοιχτος. Από τη σχισμή του ξεπρόβαλλαν δεσμίδες από ολοκαίνουργια χαρτονομίσματα. Ήταν 10 εκατομμύρια ευρώ. Ένα νούμερο που δεν ήταν απλώς αριθμός, αλλά μια υπόσχεση ελευθερίας, δύναμης και απόλυτης κυριαρχίας.

«Αν σου τα έδινα, θα τα έπαιρνες;»

Η φωνή του ξένου απέναντί μου ήταν ήρεμη με σταθερό τόνο.

Κοίταξα τα χρήματα. Η καρδιά μου χτυπούσε πιο γρήγορα. Στο μυαλό μου πέρασαν αστραπιαία χρέη, στερήσεις, όνειρα που είχαν σκονιστεί, επιθυμίες που έμεναν στο συρτάρι.

«Ναι, βέβαια», απάντησα χωρίς δεύτερη σκέψη. «Ποιος θα έλεγε όχι;» έλεγα από μέσα μου.

Ο ξένος μειδίασε και χαμογέλασε αινιγματικά. «Και αν σου έλεγα ότι υπάρχει μια παγίδα;» ρώτησε, γέρνοντας ελαφρώς προς το μέρος μου.

Η απληστία είναι τυφλή, και δεν είναι ανόητη. Ένιωσα μια ανεπαίσθητη ψυχρά στην πλάτη μου και οι παλμοί της καρδιάς μου «έτρεχαν» πιο γρήγορα. «Ανάλογα την παγίδα», ψιθύρισα. «Όλα στη ζωή έχουν ένα τίμημα. Ποιο είναι το δικό σου;».

Ο ξένος άπλωσε το χέρι του, ακούμπησε απαλά την άκρη του χαρτοφύλακα και με κοίταξε στα μάτια. «Η συμφωνία είναι απλή. Παίρνεις τα δέκα εκατομμύρια τώρα. Όμως… το πρωί δεν θα ξυπνήσεις. Το αυριανό ξημέρωμα δεν θα σε βρει εδώ».

Ο χρόνος πάγωσε. Το χρυσάφι μέσα στον χαρτοφύλακα έχασε ξαφνικά τη λάμψη του. Έγινε μουντό, βαρύ, σαν τις πέτρες που σκεπάζουν τους τάφους.
 

Θυμήθηκα άθελά μου τα λόγια του Σωκράτη: «Η αληθινή ευτυχία και η ολοκλήρωση πηγάζουν από την αδιάκοπη αναζήτηση της γνώσης και της αυτογνωσίας».

Και μονολογούσα σιωπηλά. Τι να τα κάνεις τα εκατομμύρια, αν σου αφαιρεθεί το ίδιο το δικαίωμα της ύπαρξης;
 

Η απληστία μου συγκρούστηκε ακαριαία με τη λογική. Αν αποδεχόμουν, θα ήμουν νεκρός πριν καν προλάβω να ζήσω.

Ο Επίκουρος έλεγε πως «ο θάνατος δεν είναι τίποτα για εμάς, διότι όταν υπάρχουμε εμείς, ο θάνατος δεν είναι παρών, και όταν ο θάνατος είναι παρών, δεν υπάρχουμε εμείς». Όμως, το να επιλέξεις συνειδητά να σβήσεις το αύριο για λίγες ώρες αφθονίας πλασμένη από σκόνη, έμοιαζε με την απόλυτη παράνοια.

Η σιωπή τελείωσε και η συνέχεια ήταν η αναμενόμενη. Κοίταξα τον ξένο στα μάτια. «Όχι», είπε η φωνή μου, πιο καθαρή και δυνατή από πριν. «Κράτα τα».

Ο ξένος χαμογέλασε ξανά και έκλεισε τον χαρτοφύλακα με ένα απότομο κλικ.

 

«Βλέπεις;» είπε καθώς σηκωνόταν. «Κάθε μέρα ξυπνάς με έναν θησαυρό που κανένας δεν μπορεί να κοστολογήσει.

Όπως είχε γράψει και ο Σενέκας στους Στωικούς του οδηγούς, “δεν είναι ότι έχουμε λίγο χρόνο, αλλά ότι χάνουμε πολύ από αυτόν”. Ανταλλάσσεις εύκολα τη ζωή σου με το χρήμα στις καθημερινές σου σκέψεις, αλλά μπροστά στο τέλος, αναγνωρίζεις την αλήθεια».

Περπάτησε προς την έξοδο, αλλά πριν ανοίξει την πόρτα, γύρισε και με κοίταξε για τελευταία φορά.
 

«Η ανάσα σου, το φως στα μάτια σου, το δικαίωμα να δεις το αύριο... όλα αυτά αξίζουν πάνω από δέκα, είκοσι, πενήντα ή εκατό εκατομμύρια ευρώ. Είσαι πλούσιος. Απλώς δεν το βλέπεις» είπε φεύγοντας, αφήνοντάς με μόνο στο σκοτάδι.

Κοίταξα έξω από το παράθυρο και έμεινα ξάγρυπνος αναμένοντας με λαχτάρα την πρώτη αχτίδα του ήλιου. Ήμουν ήδη ο πιο πλούσιος άνθρωπος του κόσμου.

Άδραξε τη ζωή, άλλαξε σήμερα. Κάνε τη ζωή σου ξεχωριστή. Αξίζεις περισσότερο από όσο νομίζεις.