Ανόθευτη ελευθερία

Το ελληνικό καλοκαίρι της δεκαετίας του ’80 δεν ήταν απλώς μια εποχή του χρόνου. Ήταν η αίσθηση της απόλυτης, ανόθευτης ελευθερίας. Για τα παιδιά εκείνης της γενιάς, η μέρα που έκλειναν τα σχολεία τον Ιούνιο σηματοδοτούσε την έναρξη ενός μύθου 90 ημερών, γραμμένου με αλμύρα, παντόφλες γεμάτες άμμο της θάλασσας, παγωμένο καρπούζι και πεπόνι και φυσικά γδαρμένα γόνατα.

 

Τη δεκαετία του ’80 δεν υπήρχαν κινητά τηλέφωνα ούτε διαδίκτυο και τα γέλια αντιλαλούσαν στα χωριά, στα σοκάκια των νησιών και στις πλατείες με τα πλατάνια.

 

Η μέρα ξεκινούσε από πολύ νωρίς. Γάλα, φρυγανιές με μέλι και φρούτα, ενώ αμέσως μετά ακουγόταν η φωνή της μητέρας μας λέγοντάς μας… «μην ξεχάσετε να βάλετε το αντηλιακό σας». Η επιδρομή στην παραλία είχε ξεκινήσει με την ομπρέλα, τις ψάθες και τις πετσέτες να χρωματίζουν το μέτωπο της παραλίας. Σπάνια έβλεπες ξαπλώστρες, ενώ το φορητό ψυγειάκι με κρύα νερά και φρούτα έμπαινε στην καλύτερη θέση, ώστε να έχει την σκιά. Τα παιχνίδια στην άμμο και το κολύμπι κρατούσαν ώρες και το τέλος ερχόταν όταν πια τα μάτια ήταν κατακόκκινα από το αλάτι. 

 

Εννοείτε ότι αν έκανες το λάθος να φας κάτι από το ψυγειάκι τότε δεν έμπαινες στη θάλασσα αν δεν πέρναγαν τουλάχιστον 3 ώρες.

 

Το μεσημέρι, είτε στο σπίτι είτε στην παραλία, η σιέστα ήταν υποχρεωτική. Άλλωστε δεν μπορούμε να ξεχάσουμε τον ύπνο που κάναμε κάτω από την ομπρέλα με το αεράκι να στεγνώνει τα βρεγμένα μας μαλλιά.  

 

Ακολουθούσε ένα ακόμη απογευματινό μπάνιο και μόλις έπεφτε ο ήλιος, η γειτονιά ή η πλατεία του χωριού ζωντάνευε ξανά. Ένα γρήγορο ντους και ξεκινούσε η μεγάλη... έξοδος. Για βόλτα, παιχνίδι και φαγητό. Τα αγόρια και τα κορίτσια της γειτονιάς γίνονταν μια μεγάλη παρέα και τα ποδήλατα τύπου BMX και Velamos έπαιρναν φωτιά. Άλλα παιδιά προτιμούσαν το κρυφτό και το κυνηγητό ή ακόμη και την «μακριά γαϊδούρα».

 

Να μην παραλείψουμε το παρακαλετό για ένα παγωτό από το περίπτερο, όπως το περίφημο «Coctail», το «Chicago», το «Number One» και άλλες παγωμένες λιχουδιές της εποχής. 

 

Η μέρα ολοκληρωνόταν με τα σώματα ταλαιπωρημένα, ακόμη και με αίματα στα γόνατα. Με ηλιοκαμένα πρόσωπα που τα «έντυνε» ένα πλατύ χαμόγελο, αυτό της απόλυτης καλοκαιρινής απόλαυσης. Το καλοκαίρι των ’80s και των επόμενων δεκαετιών όλα ήταν πιο αυθεντικά. Ακόμη και οι φιλίες που έχτιζαν τα παιδιά δεν είχαν το… ταξικό πρόσημο που εξέπεμπαν οι γονείς τους. 

 

Ήταν καλοκαίρι για όλους με το ραντεβού για την επόμενη χρονιά να κλείνετε αθόρυβα και σχεδόν αυτόματα. 

 

Στο τέλος της σεζόν μας ένοιαζε ποιος έχει κάνει τα περισσότερα μπάνια, αλλά και ποιος είχε μαζέψει τα πιο όμορφα και πολύχρωμα κοχύλια.

 

Αυτό το καλοκαίρι ας μιλήσουμε στα τζιτζίκια και ας νιώσουμε το χάδι της θάλασσας και την ευφροσύνη του ήλιου, των άστρων και του φεγγαριού. Ας αφεθούμε στην οικουμενικότητα της θάλασσας και ας αναδείξουμε τις ομορφιές της ψυχής μας… Έστω και για λίγο. 

 

Ας μαζέψουμε τα πιο όμορφα βοτσαλάκια που θα στολίζουν τον χειμώνα μας και θα μας θυμίζουν το μεγαλείο ενός ακόμη ελληνικού καλοκαιριού που ήμασταν τυχεροί να ζήσουμε. 

 

Καλό καλοκαίρι.